Zalewają mnie fale niekontrolowanych emocji, litry łez, które mają wiele powodów, smutki, których przyczyn nie da się zlikwidować.

Otaczają mnie ludzie, których nie mogę lub nie chcę pokochać, tych których kocham nie ma przy mnie, albo po prostu nie są tego warci. Stałam się przedmiotem bez duszy, który można wykorzystać do swoich celów a później wyrzucić. Powoli znikam......

Skomplikowana egzystencja, popaprane związki, przeraźliwa pustka, którą wypełniam byle czym lub, o zgrozo, nie tym co trzeba. Moja droga ucieczki biegnie w ślepy zaułek. 

Kolejny dzień każe mi walczyć z tym wszystkim, a siły zbyt mało, nie ma gdzie zaczerpnąć oddechu.

Cicho, już cicho, zduś w sobie to łkanie i tak nikt nie słyszy........nie może.

Mroczno mi,

Umbra:(