jest tak przeraźliwie zimno i smutno.

...Tylko ja po środku lodowej pustyni, gdzie prócz mnie istnieje tylko bezkresne czekanie na czyjąś obecność, odrobinę miłości i ciepła. Siedzę w niej niczym skulone w przestrachu dziecko, obejmuję się rękami i wiem, że to nie wystarczy by ogrzać moją przemarzniętą duszę. Każdego dnia potrzebna mi jest choć jedna iskra z płomienia nadziei, by trwać.... Czekam na nią.

Pozdrawiam ciepło, choć nie bez odrobiny nostalgii.

Wasza neurotyczna jak zawsze Umbra.