Wczoraj jeszcze raz obejrzałam film American Beauty. Film inteligentny przenikliwy a zarazem prawdziwy. Obraz jaki nam sprzedaje reżyser tak naprawdę jest analizą nas samych. Ładne opakowanie, jakim powlekliśmy nasze życie ma się nijak do tego co dzieję się w nas, w naszym środowisku i w naszych rodzinach. Udawanie, które jest jedyną metodą obrony przed innymi, jest w rodzinie bohatera na porządku dziennym. W samych bohaterach rozgrywa się wewnętrzna walka z sobą samym, z bodźcami zewnętrznymi ale przede wszystkim ze słabościami jakich jesteśmy pełni.

To co mi przyszo do głowy w trakcie oglądania, przeraziło mnie samą. Na własne życzenie i tylko przez grzech zaniechania umiera nasza dusza. Jesteśmy w letargu, który nazywamy naszym życiem. Jeśli komukolwiek udaje się z niego wyrwać zaczyna postrzegać swiat inaczej,może bardziej prawdziwiej, tylko czy to prowadzi do dobrego? Nie wiem, czasami największym przekleństwem człowieka bywa samoświadomość. 

Nie godzę się na smierć mojej duszy, czy odrzucicie mnie jako jednostkę patologiczną? Chyba powoli już tak się dzieje, niestety.

Bywajcie...